Είδη πολιτικών ανοικτής πρόσβασης των πανεπιστημίων
Η πλειοψηφία των πολιτικών ανοικτής πρόσβασης των πανεπιστημίων προβλέπει την υποχρεωτική κατάθεση των ερευνητικών εργασιών των μελών του ακαδημαϊκού προσωπικού σε ένα ιδρυματικό ή θεματικό αποθετήριο ανοικτής πρόσβασης (Open Access Mandate). Παράλληλα, η πρόσβαση σε αυτές τις εργασίες μπορεί να είναι περιορισμένη σε ορισμένες περιπτώσεις, είτε λόγω της πολιτικής του εκδότη που δεν επιτρέπει την αυτο-αρχειοθέτηση (αφορά περίπου το 10% των εκδοτών) είτε λόγω μεταγενέστερης διάθεσης (embargo του εκδότη).
Για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που δημιουργούνται από την παραχώρηση πνευματικών δικαιωμάτων στους εκδότες (Copyright Transfer Agreements), πολλά πανεπιστήμια στις ΗΠΑ έχουν θεσπίσει πολιτικές που προβλέπουν την εκχώρηση μη αποκλειστικών, ανέκκλητων και μη εμπορικών δικαιωμάτων από τα μέλη ΔΕΠ προς το πανεπιστήμιο για όλες τις μελλοντικές επιστημονικές δημοσιεύσεις τους κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Έτσι, ακόμη και αν τα πνευματικά δικαιώματα μεταβιβάζονται στον εκδότη, η παραχώρηση δικαιωμάτων στο Πανεπιστήμιο υπερισχύει χρονικά. Άλλες πολιτικές απαιτούν από τους συγγραφείς να διατηρούν ορισμένα πνευματικά δικαιώματα για να επιτρέπεται η ελεύθερη διάδοση της εργασίας τους (τουλάχιστον για μη εμπορικούς σκοπούς), μέσω προσθηκών στις συμφωνίες μεταφοράς δικαιωμάτων μεταξύ συγγραφέων και εκδοτών.
Αντίθετα, οι περισσότερες πολιτικές ανοικτής πρόσβασης των πανεπιστημίων στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπη δεν εστιάζουν στη διατήρηση των πνευματικών δικαιωμάτων, αλλά επιβάλλουν την υποχρεωτική κατάθεση των τελικών χειρογράφων στο ιδρυματικό αποθετήριο ανοικτής πρόσβασης. Η πρόσβαση σε αυτά τα έργα καθορίζεται από τις συμφωνίες πνευματικών δικαιωμάτων μεταξύ συγγραφέων και εκδοτών. Τέτοιες πολιτικές συνήθως ακολουθούν την πράσινη διαδρομή για την ανοικτή πρόσβαση, ενώ σε περιπτώσεις που προκρίνεται η χρυσή διαδρομή, συχνά παρέχουν οικονομική ενίσχυση στους συγγραφείς για να καλύψουν τα τέλη δημοσίευσης.